Biten Yazın Ardından

Her yaz sonu hüzünlendirir beni.Yaz aylarını sevdiğimden mi yoksa, mevsimin değişmesinden mi böyle olurum bilmiyorum. Çok şükür ki artık baharı göremesek de en azından yazı ve kışı yaşayabildiğimiz bir ülkede yaşıyoruz.. Aslında çok şanslıyız.. Çok güzel bir cennette yaşıyor fakat kendimize cehennem azabı çektiriyoruz. Eğer kulaklarınızı kapatır kimseyi duymaz, televizyonlarınızı kapatıp haber izlemezseniz, internetinizi kapatıp sosyal medyadan uzak durursanız mutlu bile olabilirsiniz bence..

Ama görmemek, duymamak, üzülmemek elde değil ki.. Hissizleşmek  ve mekanikleşmek istemiyorum ki. İnsani duygularımı kaybetmekten korkuyorum. Ülkemizde yaşanan acıların normalleştirilmesinden ve milletçe buna alışmamızdan korkuyorum.. Çocuklarımız için endişeleniyorum. Bu yazı bir iç sesin dile gelişidir. Sadece hislerim bunlar.

Eylül geldi içim buruk, değişik bir kasvet var yüreğimde nedensiz..

Bu ayda çok sevdiğim insanları kaybettim, belki de ondandır bilemiyorum.

Her yaz sonu hüzünlendirir beni... Ama neydi mottomuz? İnanç,mucizeyi mümkün kılar.. İnanç, mucizeyi mümkün kılar.. İnanç,mucizeyi mümkün kılar...

Sevgiyle kalın...